ఈ లోకం
నీది కాదు
నాదికాదు
నీవు దానం చెసిన ధనానికి
వడ్డీలు కట్టమనే
మూర్ఖులది
వడ్డీవ్యాపారులది.
రజోగుణం
కలియుగం.
అప్పులకు వడ్డీలుకట్టి
వడ్డీలకు వడ్డీలుకట్టి
అప్పు అనే పదాన్ని
అసహ్యించుకునే నాకు
ఈలొకంతొ రుణం తీరింది. 
మిగిలిందొక్కటే
నా అవసరనిమిత్తమై 
మునుపటిజన్మ కర్మఫలాన
నా ఆత్మ సాక్షిగా
నీదగ్గర తీసుకున్న అప్పు
నే కప్పుకున్న తనువు
ఎప్పుడురాస్తున్నావు మరి నాకు మ్రుత్యులేఖ?            

నిన్ను దూషించి
నీ ఉనికిని ప్రశ్నించి
మేమే దేవతలమంటుంది 
ఈ మూర్ఖ మానవలోకం
కనులున్న గుడ్డిలోకం.
చెవులున్న చెవిటిలోకం.

సూర్యునివై నీవు
కిరణాల కిరీటాలని ధరించి
యుగయుగాలుగా ఉదయించి
ఈ పృద్విని వెలిగించి
జీవరాశిని బ్రతికించే
నిన్ను దూషించి
నీ ఉనికిని ప్రశ్నించి
మేమే దేవతలమంటుంది   
ఈ మూర్ఖ మనవలోకం.
కనులున్న గుడ్డిలోకం.

చంద్రునివై ప్రకాశించి
లోకం నిద్ర పొయేవరకు
వెన్నెల్లొ జోలపాడి
లోకాన్ని జోకొట్టి
శోకాన్ని మరిపించే
నిన్ను దూషించి
నీ ఉనికిని ప్రశ్నించి
మేమే  దేవతలమంటుంది     
ఈ మూర్ఖ మనవలోకం.
చెవులున్న చెవిటిలోకం.

నా హృదయం తెల్లకాగితమై
నీ కలం పాదాల్ని పట్టుకుని
కంటనీరు పెట్టుకున్నది
నారాతను కుదురుగా రాయమని.
ఓ మహా జీవనరచయితా!
కోటిరాతలు రాయాలని తొందరపడి
నా తలరాతను రాయవుకదా!

పచ్చికబయళ్ళపై
పవ్వళించే కుసుమాలకు
కొనేటినీటిపై
కొలువుదీరే కుసుమాలకు
పర్వతశిఖరాలపై
పరిమళించే కుసుమాలకు
సెలయేటి గట్టుపై
సేదతీరే కుసుమాలకు
ఆహ్వనం పంపించితి
నీ పాదార్చనకై.
నా అహ్వానం అందకమునుపే..
గ్రీష్మ ప్రతాపానికి
తాళలేక
వాడిపొవునేమో
మహాత్మా! వాడనీకు
నేలరాలునేమో
మహాత్మా! రాలనీకు