ఎవరివో ..
ఏలోకం వాడివో...
ఈ లోకందాకా వచ్చి..
నన్నొదిలి వెళ్ళావు  
ఈ భువితీరాన ఆడుకోమని.  

తీరాన ఎగిసిపడే
అలలలను ఎదురీదే ..
ఈ అల్లరిపిల్లలతో ..
నన్ను ఆడమంటే
నేనెలా ఆడగలను?
నా కాల్లలో సత్తువలేదు
నా గుండెలో ధైర్యం లేదు
ఆడుకొనీ.. 
వాల్లను ఆడుకోనీ ..
నన్ను మాత్రం ఒంటరిగా..
మౌనంగా...
గత జ్ఞాపకాల గవ్వలను ఏరుకొనీ.            
 

ఉన్నవాల్లు దూరమై
లేనివాల్లు దూరమై
తోడులేని 
నీడలేని
మమతలేని
సమతలేని
ఈ జగాన
జీవితం వ్యర్థమని 
ఓంటరిగా
ఈ బ్రతుకుటెడారిలో
ఓ బటసారినై
ఆమడలునడిచి
అమరపురికేగితి
నిన్నుచేరాలని.
తోడునేనుంటానని  
నీడనేనవుతానని
మమత చూపిస్తానని
సమత సృష్టిస్తానని 
నన్ను ఓదార్చి
నాకన్నీరు తుడిచి
నన్ను విడిచి వెళ్ళావు
ఈబతుకుటెడారిలొ.
ఓంటరితనం
నన్ను మల్లీ కబళించింది
మమతకరువైంది
మనసు బరువైంది
ఓ మృత్యుగీతం ఆలపించరాదా!
ఆలకిస్తూ మృత్యువొడిలోకి జారుకుంటాను!